پوست در بازی

نشر نوین، با دریافت کپی‌رایت نسخۀ فارسی کتاب Skin in The Game از Nassim Nicholas Taleb و آژانس ادبی ایشان،‌ Brockman, Inc اقدام به انتشار کتاب با نام «پوست در بازی؛ عدم تقارن های پنهان در زندگی روزمره» کرده است.

طبق این اجازۀ رسمی، تمامی حقوق این اثر از جمله انتشار کاغذی و الکترونیکی آن برای نشر نوین محفوظ بوده و ترجمه و انتشار مجدد آن توسط سایر مترجمان و ناشران ایرانی، خلاف قوانین کپی‌رایت بین‌المللی و اخلاق حرفه‌ای است.

خلاصه و معرفی کتاب تفکر پوست در بازی

اثر دیگری از نسیم طالب نویسندۀ کتاب‌های پادشکننده و تخت پروکروستس

کتاب پوست در بازی پنجمین اثر از مجموعۀ کتاب (Incerto) نسیم نیکلاس طالب است. این مجموعه به بررسی ایده‌ای بنیادین می‌پردازد: دنیا غیرقابل پیش‌بینی است و برای تصمیم‌گیری در این دنیای نامطمئن باید ریسک را پذیرفت. در این کتاب، طالب مفهوم «پوست در بازی» را به عنوان شاخصی برای سنجش میزان درگیری و تعهد افراد در تصمیم‌گیری‌ها ارائه می‌کند. فردی که به اصطلاح پوست در بازی دارد، در صورت وقوع یک رویداد چیزی برای از دست دادن دارد و باید مسئولیت نتایج تصمیم‌های خود را بپذیرد. مثلاً یک سوارکار گاو در مسابقات گاوبازی ریسک زیادی می‌پذیرد، در حالی که تماشاگر چنین نیست.

کتاب پوست در بازی اثر نسیم نیکلاس طالب، تأثیرات پنهان ریسک و تقارن در تعاملات انسانی را بررسی می‌کند و نشان می‌دهد چگونه این عوامل بر رفتارها و تصمیمات ما تأثیر می‌گذارند. او با استفاده از مفاهیم احتمال، درک عمیق‌تری از سازوکارهای جامعه ارائه می‌دهد و نشان می‌دهد که تحمل ریسک نقش کلیدی در موفقیت و عدالت اجتماعی دارد.

طالب معتقد است که اخلاقیات و عدالت اجتماعی زمانی معنا پیدا می‌کنند که تمام افراد درگیر در یک موضوع، به یک اندازه ریسک و تعهد داشته باشند. به این ترتیب، اگر تصمیمات و اقدامات فردی باعث زیان به دیگران شود، باید زیان مشابهی نیز برای خود او به دنبال داشته باشد. این اصل نه تنها در روابط شخصی، بلکه در سطح کلان و ساختارهای سازمانی نیز اهمیت دارد. او هشدار می‌دهد که نهادها و سیستم‌هایی که نیاز به «پوست در بازی» را نادیده می‌گیرند، در نهایت دچار فروپاشی می‌شوند و اغلب آسیب‌های گسترده‌ای به جامعه وارد می‌کنند. طالب در این کتاب موضوعات زیر را بررسی می‌کند:

• چرا پوست در بازی مفید است؟
• پوست در بازی چه نقشی در مدیریت جهان دارد؟
•  نهادهایی که پوست در بازی ندارند در معرض چه آسیب‌هایی هستند؟
• ارتباط پوست در بازی و معنای زندگی چیست؟

در ادامه خلاصه کتاب پوست در بازی را خواهید خواند.

پوست در بازی داشتن یعنی چه؟

به زبان ساده اگر کسی پوست در بازی داشته باشد به این معنی است که هم در معرض منافع آن کار است هم در معرض مضراتش. اما این مفهوم یک طرفه و صرفا به معنای در معرض مضرات بودن نیست. اگر منفعت بزرگی در میان باشد و یک نفر هم منفعت نبرد، باز یعنی پوست در بازی ندارد. 

طالب مفهوم پوست در بازی را برای اولین بار در کتاب “پادشکننده” ارائه داد. ایدۀ پادشکننده بودن به این معناست که در برخی از سیستم‌ها، افراد یا ایده‌ها، به جای آسیب دیدن از مقدار مشخصی هرج‌ومرج و استرس، از آن بهره‌مند شده و قوی‌تر می‌شوند. مانند ورزش که ممکن است در ابتدا عضلاتی را تخریب کند اما در اماه آن‌ها را رشد دهد. در فصل پایانی پادشکننده، طالب ایدۀ “پوست در بازی” را به اخلاقیات پیوند می‌دهد و به این موضوع می‌پردازد که افرادی که در تصمیماتشان چیزی برای از دست دادن ندارند، اغلب از بی‌ثباتی سود می‌برند. به گفتۀ کتاب پوست در بازی، در هر معامله یا تصمیم‌گیری، باید دو نکته را بررسی کنیم:

• تقارن اطلاعات: آیا هر دو طرف معامله به یک اندازه اطلاعات دارند یا یک طرف اطلاعات بیشتری دارد و شاید از آن برای فریب دیگری استفاده کند؟
• میزان ریسک: هر طرف چقدر ریسک می‌کند؟ اگر مشکلی پیش بیاید، چه کسی بیشتر ضرر می‌کند؟

اگر کسی ریسک بیشتری کرده و چیزی برای از دست دادن داشته باشد یعنی پوست در بازی داشته باشد، احتمالاً تصمیمات بهتری می‌گیرد و رفتار منصفانه‌تری دارد. بنابراین، برای گرفتن تصمیم‌های درست‌تر و انتخاب افراد مطمئن‌تر، باید به این دو نکته توجه کنیم.

عبارت «پوست در بازی» همزمان که ستون اصلی مدیریت ریسک است، به طور غیرقابل باوری نوعی جهان‌بینی است که در همه ابعاد زندگی، همان طور که طالب نشان می‌دهد، می‌تواند نقش داشته باشد.

«تقارن پوست در بازی قانون ساده‌ای هست که برای انصاف و عدالت ضروری است و کارآمدترین اسلحه‌ی شکار مهملات است»

و

«هیچ وقت به کسی که پوستش درگیر بازی نیست اعتماد نکنید. بدون درگیر بودن پوست در بازی، احمق‌ها و کلاه‌بردارها منتفع می‌شوند و اشتباه‌هایشان هیچ وقت به ضررشان تمام نمی‌شود».

اهمیت داشتن پوست در بازی

یک سیستم ایده‌آل (خواه یک کشور باشد یا یک شرکت کوچک) باید شامل افرادی باشد که پوست در بازی دارند. طالب معتقد است افراد با پوست در بازی می‌توانند از اشتباهات خود درس بگیرند. دانشی که از تجربیات مستقیم از شکست‌ها و اشتباهات به دست می‌آید، قابل اعتمادتر و قابل اتکاتر از استدلال‌های انتزاعی است. افراد وقتی در معرض ریسک باشند، از شکس‌های خود درس می‌گیرند. 

برای مثال یک بازیگر با ریسک کردن و خود را در معرض تست قرار دادن پیشرفت می‌کند نه از راه مطالعۀ تئوری‌های بازیگری. همچنین سیستم‌ها در صورتی پیشرفت می‌کنند که اجزای ناکارآمد خود را حذف کنند. اگر هر کسب‌وکار شکست‌خورده‌ای برای ادامه کار کمک مالی دریافت کند و ریسک نداشته باشد، در دنیایی پر از کسب‌وکارهای ناکارآمد زندگی خواهیم کرد.

افرادی که پوست در بازی دارند، انگیزۀ بیشتری دارند و تلاش بیشتری می‌کنند و سعی می‌کنند بیشتر درگیر باشند. وقتی افراد چیزی برای از دست دادن داشته باشند، انگیزۀ بیشتری برای بهتر شدن دارند. ایده‌آل این است که در همه مشاغل، پاداش‌ها و نتایج به‌طور مستقیم به عملکرد و ریسک‌های فردی گره خورده باشند. 

افراد با پوست در بازی کمتر به وسوسه‌ها پاسخ می‌دهند و احتمالا اشتباهات کمتری می‌کنند و در نتیجه اخلاقی‌تر رفتار می‌کنند. اگر فردی بداند که در صورت اشتباه مجازات خواهد شد، احتمال خطا کاهش می‌یابد. طالب تاکید می‌کند که نهادهایی که اعضای آن‌ها «پوست در بازی» ندارند، نمی‌توانند از اشتباهات خود درس بگیرند، مستعد فساد هستند و اهدافشان را به‌خوبی دنبال نمی‌کنند.

پوست در بازی در محیط کار

نسیم طالب می‌گوید که استخدام، به عنوان یکی از منابع اصلی ثروت در جامعۀ مدرن، فقط با نوعی پوست در بازی ممکن می‌شود. شرکت‌هایی که ثروت زیادی تولید می‌کنند، به کارمندانی قابل اعتماد نیاز دارند زیرا هرگونه اشتباه در فرآیند تولید می‌تواند هزینه‌های سنگینی داشته باشد. برای اطمینان از این قابلیت اعتماد، شرکت‌ها به کارمندان خود حقوق، مزایا و امنیت شغلی می‌دهند، چیزی ارزشمند که آن‌ها نمی‌خواهند از دست بدهند. این همان «پوست در بازی» است که کارمندان در اختیار دارند. در واقع کارمندان چیزی برای از دست دادن دارند اگر آن‌ها از شغل محدودکنندۀ خود کنار بکشند، بخشی از مزایا را نیز از دست خواهند داد.

شرکت‌های مدرن به دنبال محدود کردن آزادی کسانی هستند که برای آن‌ها کار می‌کنند و کارمندان خود را به پذیرش از دست دادن آزادی عادت می‌دهند. به عبارت دیگر، آزادی واقعی زمانی به دست می‌آید که افراد ریسک‌های شخصی را به عهده بگیرند. کارمندان با متعهد شدن به شغل خود در یک شرکت، آزادی خود را محدود می‌کنند و تنها با پذیرش ریسک‌های شخصی مانند استعفا و جست‌وجو برای راه‌های جدید برای تأمین مخارج، می‌توانند این آزادی را دوباره به دست آورند.

اقتصاد عادلانه از طریق پوست در بازی

طالب در این بخش از کتاب پوست در بازی به موضوع اقتصاد عادلانه می‌پردازد و توضیح می‌دهد جامعه کارآفرینان ثروتمند را دوست دارد و از بوروکرات‌های ثروتمند بیزار است. دو نوع نابرابری درآمدی در جامعه وجود دارد نوع اول، کارآفرینان، افراد مشهور و کسانی که به طور مستقیم از استعداد یا مهارت‌های خود بهره‌برداری می‌کنند، مانند سرآشپزها یا خوانندگان. گروه دوم، افرادی که در زمینه‌های مدیریتی، مالی یا بوروکراتیک مشغول به کار هستند، مانند بانکداران، مدیران ارشد و بوروکرات‌ها.

هر دوی این گروه‌ها درآمد خوبی دارند اما واکنش‌های جامعه نسبت به آن‌ها متفاوت است. جامعه ثروت کارآفرینان و افراد مشهور را به راحتی می پذیرد و آن‌ها را افراد موفقی می‌داند زیر از توانایی‌هایشان استفاده کرد‌اند. اما توجه به به ثروت بانکداران و مدیران ارشد با نارضایتی جامعه همراه است. این نارضایتی معمولاً به دلیل این است که افراد این گروه‌ها به نظر می‌رسد که بدون آنکه ریسک‌های زیادی را بپذیرند، ثروت زیادی به دست آورده‌اند.

این موضوع نشان می‌دهد که از نظر جامعه افرادی شایستۀ پاداش بزرگ هستند که برای رسیدن به موفقیت‌های مالی، ریسک زیادی پذیرفته باشند. این افراد معتقدند کارآفرینان و افراد مشهور به دلیل ریسک‌های بزرگ خود به ثروت می‌رسند، اما به نظر می‌رسد که مدیران ارشد و بوروکرات‌ها ریسک زیادی نمی‌کنند و همین باعث نارضایتی از ثروت آن‌ها می‌شود.

در کل طالب استدلال می‌کند که ثروتی که از طریق «پوست در بازی» به دست می‌آید، به روشی سالم به جامعه کمک می‌کند. مردم از نابرابری اقتصادی ناراحت نیستند، بلکه با ناعادلانه بودن اقتصادی (به دست آوردن پول بدون زحمت و مشارکت و به عبارتی بدون پوست در بازی) مشکل دارند. بی‌عدالتی اقتصادی را می‌توان با معیاری به اسم «نابرابری پویا» اندازه‌گیری کرد. این معیار میزان تلاش افراد برای به دست آوردن ثروت را بررسی می‌کند.

حاکمیت اقلیت بر اکثریت به روایت کتاب پوست در بازی

شاید فکر کنید که تغییر دنیا به افراد بیشتری نیاز دارد، اما تاریخ نشان می‌دهد که تنها ۳.۵ درصد از جمعیت برای موفقیت کافی است. در مطالعه‌ای که روی صدها جنبش سیاسی در قرن اخیر انجام شده، مشخص شده که هر جنبشی که ۳.۵ درصد از جمعیت فعالانه در آن مشارکت داشته باشد، شکست نخورده است. به علاوه، جنبش‌های بدون خشونت دو برابر بیشتر از جنبش‌های خشونت‌آمیز به اهداف خود می‌رسند.

اقلیت‌ها می‌توانند نقش مهمی در هدایت روندها و رفتارهای جامعه ایفا کنند. طالب در دومین فصل از کتاب پوست در بازی به موضوع قانون اقلیت و نحوه تأثیر آن بر جامعه می‌پردازد. به طور ساده، این قانون می‌گوید که حتی یک اقلیت کوچک و سرسخت می‌تواند تأثیر زیادی بر اکثریت جامعه داشته باشد. برای فهم این موضوع، طالب به مثال‌های مختلف اشاره می‌کند. برای مثال، در بریتانیا مسلمانان تنها ۴٪ از جمعیت را تشکیل می‌دهند، اما ۷۰٪ از گوشت بره وارداتی از نیوزیلند مطابق با قوانین اسلامی حلال است. 

این اتفاق به این دلیل است که اکثریت مردم، برخلاف اقلیت مسلمانان، برای انتخاب گوشت حلال مشکلی ندارند، اما مسلمانان به هیچ عنوان گوشت غیرحلال نمی‌خورند. بنابراین، برای کسب و کارها منطقی است که از آنجا که اکثریت تمایلی به تغییر ترجیحات خود ندارند، گوشت حلال را در بازار عرضه کنند تا از دست دادن مشتریان خود جلوگیری کنند.

این قانون در بسیاری از مواقع در جوامع انسانی وجود دارد، جایی که رفتار کل جمعیت توسط یک اقلیت کوچک و ثابت تنظیم می‌شود. این نوع تعاملات ممکن است غیرمنطقی به نظر برسند، اما در واقع، این اقلیت سرسخت می‌تواند رفتار اکثریت را تحت تاثیر قرار دهد. هر عملی که دنیا را بهتر می‌کند به نوعی ریسک و پوست در بازی نیاز دارد. از نظر طالب شجاعت به معنای پذیرفتن ریسک و انجام فداکاری است.

چرا سیستم‌هایی که«پوست در بازی ندارند، شکست می‌خورند؟

در کتاب پوست در بازی نسیم نیکلاس طالب استدلال می‌کند، سیستم‌هایی که در آن‌ها پوست در بازی وجود دارد، به طور طبیعی بهبود می‌یابند. افرادی که خودشان در معرض ریسک و ضرر قرار دارند، با حذف استراتژی‌های ناکارآمد، فقط روش‌های مؤثر را نگه می‌دارند. در بازار آزاد، فروشندگان از استراتژی‌های شکست‌خورده صرف‌نظر می‌کنند، مدیران فروشندگان ناکارآمد را اخراج می‌کنند و شرکت‌های ناکام به تدریج از بازار حذف می‌شوند. 

این فرآیند طبیعی به این معناست که سیستم‌هایی که افراد در آن‌ها برای عملکرد خود ریسک می‌کنند، به تدریج به سوی مؤثرترین روش‌ها حرکت می‌کنند. این امر باعث می‌شود که این سیستم‌ها همواره در جهت بهبود و تکامل قرار بگیرند و ناکارآمدی‌ها به طور خودکار کنار گذاشته شوند. 

در ادامه از طلسم یادگیری می‌گوید، چیزی که به گفتۀ او عقل‌گرایان از آن رنج می‌برند. یعنی به دلیل پیچیدگی دنیا، حتی متخصص‌ترین افراد هم نمی‌توانند به درستی از آن درس بگیرند. با این حال، به دلیل تحصیلات و تجربه‌شان، میزان درک خود را بیش از حد تخمین می‌زنند و اشتباهات بزرگ‌تری نسبت به افراد کم‌تجربه مرتکب می‌شوند. تحقیقات نشان داده‌اند که پیش‌بینی‌های متخصصان معمولاً به اندازۀ حدس‌های تصادفی است، اما این متخصصان اغلب پیش‌بینی‌های افراطی‌تری دارند.

نقش پوست در بازی در علم

در کتاب پوست در بازی خواهید خواند که در علم و دانشگاه، چیزی به اسم پوست بازی وجود ندارد و همین باعث بروز مشکلات زیادی شده است. ایده‌آل این است که حوزه‌های علمی توسط افرادی هدایت شوند که شکاکانه آزمایش‌های خود را انجام دهند و برای دقیق‌تر کردن دیدگاه‌ها پاداش بگیرند. اما در عمل، داوری علمی جایگزین این آزمایش‌های شکاکانه شده است. در این فرآیند، هنگامی که گروهی از دانشگاهیان به توافق برسند، ایده‌هایشان اعتبار پیدا می‌کند، حتی اگر اشتباه باشند. این روند باعث می‌شود که نظریات نادرستی شکل بگیرد که در صورت به کارگیری در دنیای واقعی، می‌توانند آسیب‌های زیادی ایجاد کنند.

بیشتر تحقیقات علمی منفعت مستقیمی برای جامعه ندارند و پیش‌بینی ارزش هر پژوهش تا قبل از کشف نتایج آن دشوار است. به عنوان مثال، الکساندر فلمینگ که پنی‌سیلین را کشف کرد، ابتدا ارزش عملی آن را تشخیص نداد و بیش از ده سال طول کشید تا پنی‌سیلین به عنوان یک داروی ضدعفونی‌کننده انقلابی استفاده شود.

این عدم قطعیت در مورد ارزش عملی تحقیقات علمی منجر به این می‌شود که محققان حقوق دریافت کنند و ریسک مالی را متحمل نشوند، که به معنای نبود پوست در بازی است. به همین دلیل، ارزیابی تحقیقات بیشتر بر اساس داوری‌های انسانی صورت می‌گیرد که ممکن است نادرست باشند، نه بر اساس قضاوت طبیعی زمان که به مرور اشتباهات را اصلاح می‌کند.

پوست در بازی در دولت‌ها

طالب معتقد است که دولت‌های متمرکز به دلیل نداشتن پوست در بازی که به معنای داشتن ریسک شخصی در تصمیم‌گیری‌ها است، اغلب دچار مدیریت ضعیف و فساد می‌شوند. در این سیستم‌ها، تصمیم‌گیرندگان با توجه به تمرکز قدرت، ممکن است اقدامات اشتباهی انجام دهند چرا که در صورت بروز مشکلات، ریسک شخصی متوجه آن‌ها نمی‌شود. 

بنابراین، طالب به شدت از غیرمتمرکزسازی قدرت حمایت می‌کند و معتقد است که این نوع سیستم‌ها عملکرد بهتری خواهند داشت زیرا مسئولیت‌ها به طور شفاف‌تر و قابل نظارت‌تری تقسیم می‌شود. او همچنین در کتاب پوست در بازی به یک سوءتفاهم رایج اشاره می‌کند که باعث بروز مشکلات بزرگ در دنیا می‌شود. حامیان تمرکزگرایی فرض می‌کنند که منطق و اخلاقی که در تصمیم‌گیری‌های کوچک به کار می‌بندند، در مقیاس بزرگ‌تر نیز به خوبی عمل خواهد کرد. اما در واقعیت، این نوع منطق در سطح کلان معمولاً ناکارآمد است. 

به عنوان مثال، سیاست کشاورزی مشترک اتحادیه اروپا که در سال ۱۹۶۲ آغاز شد، یارانه‌هایی را به کشاورزان اختصاص داد تا مواد غذایی پایدار فراهم کند، اما در عمل باعث افزایش قیمت‌ها و نفع مالی برای رهبران فاسد شد. همچنین طالب به محدودیت ذاتی عقل انسانی اشاره کرده و می‌گوید که دولت‌های بزرگ به دلیل پیچیدگی‌های زیاد خود، باید با دقت بیشتری مدیریت شوند و داشتن پوست در بازی در دولت از خطرات تصمیم‌گیری‌های نادرست جلوگیری می‌کند.

نبود پوست در بازی در رسانه‌های خبری

طالب معتقد است که نبود پوست در بازی در صنعت رسانه و خبر یکی از مشکلات اساسی است که منجر به تحریف حقایق و آسیب به جامعه می‌شود. به گفتۀ او، خبرنگاران معمولاً خود را در معرض پیامدهای اشتباهات خود قرار نمی‌دهند، بنابراین رسانه‌ها می‌توانند به راحتی یک دیدگاه خاص انتخاب کرده و اطلاعات را به نفع منافع خود  تحریف کنند. در بسیاری از موارد، این اشتباهات به دلیل جدی نبودن مورد شکایت قرار نمی‌گیرند و شناسایی نمی‌شوند. این وضعیت باعث می‌شود این اشتباهات اصلاح نشده و اخبار نادرست و گمراه‌کننده‌ای در جامعه پخش شوند. 

نویسنده همچنین به ایدۀ جریان دوطرفه خبر اشاره می‌کند، که در آن هر کسی قادر باشد هم خبر دریافت کند و هم آن را منتشر کند. در این شرایط، کسانی که اخبار را منتشر می‌کنند، خودشان پوست در باز» دارند، زیرا گزارش‌های نادرست می‌تواند به اعتبار آن‌ها آسیب بزند. این نوع جریان خبری در دوران‌های پیشین، مانند دوران شایعات محلی، وجود داشت اما با گسترش رسانه‌های جمعی از بین رفت. امروزه، با ظهور شبکه‌های اجتماعی، طالب معتقد است که این نوع جریان خبری دوباره احیا شده است. 

نقش پوست در بازی در جنگ

به عقیده طالب، رهبران و نهادهایی که جنگ را بدون «پوست در بازی» هدایت می‌کنند، آسیب‌های زیادی به جهان وارد می‌کنند. او استدلال می‌کند که جوامعی که در جنگ پوست در بازی دارند، معمولاً جنگ‌های کوتاه‌تر و کمتر ویرانگر را تجربه می‌کنند. اما خونین‌ترین جنگ‌های تاریخ توسط عوامل ثالثی هدایت شده‌اند که خود متحمل خطرات و زیان‌های جنگ نمی‌شوند.

جنگ باعث می‌شود که همه افراد، نه تنها سربازان، بلکه تمامی شهروندان درگیر شوند. این فشار متقابل بر منابع، نیاز به صلح را بر هر دو طرف افزایش می‌دهد. اما اگر کسانی که جنگ را هدایت می‌کنند، در خطر نباشند، احتمال ادامۀ جنگ بیشتر است. این یکی از دلایلی است که چرا دولت‌های غیرمتمرکز بهتر از ملت‌های بزرگ و یکپارچه هستند. دولت‌های متمرکز احتمال بیشتری دارند که درگیر جنگ‌های مرگبار شوند، زیرا تصمیم‌گیرندگان از افرادی که قربانی جنگ می‌شوند، فاصله دارند.

پیامدهای فلسفی پوست در بازی

نسیم طالب در بحث پوست در بازی بیان می‌کند که ارزش واقعی هر چیزی به میزان ریسکی که برای آن پذیرفته می‌شود وابسته است. به عبارت دیگر، چیزی واقعاً ارزشمند است که فرد برای آن حاضر باشد هزینه و ریسک واقعی بپذیرد. او بر این باور است که هدف اصلی تمامی اقدامات بشر، بقای فرد و در نهایت بقای نسل بشر است. به همین دلیل، ساخت خانه، ایجاد شهرها، و توسعه تکنولوژی را می‌توان تلاش‌هایی برای تضمین بقا و امنیت در نظر گرفت. در این دیدگاه، طالب باورهایی را که به بقا کمک می‌کنند، عقلانی تلقی می‌کند، حتی اگر آن باورها با منطق انتزاعی هماهنگ نباشند.

طالب در کتاب پوست در بازی در تعریف خود از عقلانیت، باورهایی را عقلانی می‌داند که به بقا کمک کنند و دوام داشته باشند، نه صرفاً باورهایی که بر اساس منطق انتزاعی صحیح به نظر می‌رسند. این دیدگاه با انتقاد مواجه است؛ چون اگر فقط صبر کنیم تا زمان صحت باورها را مشخص کند، ممکن است باورهای خطرناک و غیرعقلانی آسیب‌های جدی وارد کنند. به عنوان مثال، اگر جهان اجازه می‌داد ایدئولوژی نازی‌ها بدون مداخله جریان پیدا کند، پیامدهای فاجعه‌باری به همراه داشت. 

چه کسانی باید کتاب پوست در بازی را بخوانند؟

مطالعۀ کتاب پوست در بازی به کسانی که به تحلیل ریسک علاقه‌مندند، کسانی که به دنبال بینش‌های جدید در اقتصاد هستند و دانشجویان و علاقه‌مندان به روان‌شناسی اجتماعی پیشنهاد می‌شود. نسیم نیکلاس طالب با استفاده از مفاهیمی از حوزه احتمال و به کار بردن آن‌ها در سناریوهای روزمره، دیدگاه‌های جالبی در مورد عواملی که باعث پویایی جامعه می‌شوند، ارائه می‌دهد.