پادشکننده

نشر نوین، با دریافت کپی‌رایت نسخۀ فارسی کتاب Antifragile: Things that gain from disorder از Nassim Nicholas Taleb و آژانس ادبی ایشان،‌ Brockman, Inc اقدام به انتشار کتاب با نام «پادشکننده: آنچه از بی‌نظمی بهره می‌برد» کرده است.

طبق این اجازۀ رسمی، تمامی حقوق این اثر از جمله انتشار کاغذی و الکترونیکی آن برای نشر نوین محفوظ بوده و ترجمه و انتشار مجدد آن توسط سایر مترجمان و ناشران ایرانی، خلاف قوانین کپی‌رایت بین‌المللی و اخلاق حرفه‌ای است.

معرفی کتاب پادشکننده

اثر دیگری از نسیم نیکولاس طالب نویسندۀ کتاب پوست در بازی و تخت پروکروستس

کتاب پادشکننده، نوشتۀ نسیم نیکلاس طالب بررسی می‌کند که چرا بعضی چیزها در محیط‌های ناپایدار و پرنوسان بهتر عمل می‌کنند. این کتاب توضیح می‌دهد چرا این ویژگی برای پیشرفت تمدن بشری از گذشته تا امروز ضروری بوده است. طالب در کتاب پادشکننده از جامعۀ مدرن انتقاد می‌کند که با مداخلات خود، محیط‌هایی را که برای تقویت پادشکننده بودن لازم هستند، از بین می‌برد.

نسیم نیکلاس طالب، نویسنده و آکادمیسینی است که آثار پرفروشی مانند قوی سیاه و فریب‌خورده توسط شانس را نوشته است. او زندگی خود را وقف مطالعۀ علل و اثرات عدم قطعیت و احتمال کرده است و در حال حاضر استاد برجستۀ مهندسی ریسک در مؤسسه پلی‌تکنیک دانشگاه نیویورک است.

مفهوم پادشکنندگی در برابر شکنندگی قرار دارد. چیزهای شکننده، مانند شیشه، در برابر فشار و شوک آسیب می‌بینند و باید در محیط‌های آرام نگهداری شوند. در مقابل، چیزهای پادشکننده نه‌تنها شوک‌ها را تحمل می‌کنند، بلکه از آن‌ها سود می‌برند. واژه مقاوم نمی‌تواند این ویژگی را به‌خوبی توضیح دهد، زیرا چیزی که مقاوم است، صرفاً آسیب نمی‌بیند اما از شوک‌ها هم استفاده نمی‌کند.

مفهوم پادشکننده بودن که طالب مطرح می‌کند، تاکنون در زبان‌های اصلی دنیا واژۀ مشخصی نداشته است. اما او این واژه را ابداع کرده تا بتواند به‌وضوح پدیده‌هایی را توضیح دهد که برخلاف شکنندگی، از نوسانات، آشفتگی‌ها و حتی آسیب‌ها سود می‌برند. این مفهوم راهی برای درک بهتر سیستم‌ها و محیط‌هایی است که می‌توانند در دنیای پر از عدم قطعیت و تغییر، رشد کنند.

پادشکننده، کتابی مستقل در مجموعه کتاب‌هایی با نشانِ اختصاصیِ «Incerto» (واژه‌ای لاتین به معنای «ابهام») از نسیم نیکلاس طالب است که به بررسی ابهام، شانس، عدم قطعیت، احتمالات، خطاهای انسانی، ریسک و تصمیم‌گیری در دنیایی می‌پردازد که ما آن را درک نمی‌کنیم. از دیگر کتاب‌های این مجموعه می‌توان به «فریفتهٔ تصادفی بودن»، «قوی سیاه»، «تخت پروکروستس» و «پوست در بازی» اشاره کرد.

خلاصه کتاب پادشکننده از نسیم نیکلاس طالب

کتاب پادشکننده توضیح می‌دهد که پادشکنندگی (Antifragility) ویژگی‌ای است که از ابتدایی‌ترین دوران‌ها پیشرفت بشر را پیش برده است. این ویژگی به سیستم‌ها اجازه می‌دهد در دنیایی غیرقابل‌پیش‌بینی و پرنوسان رشد کنند و بهبود یابند. با این حال، جامعه مدرن در حال تلاش برای حذف محیط‌های پرنوسان است که برای آنتی‌فرجایلی حیاتی هستند. با انجام این کار، ما خود را شکننده‌تر می‌کنیم.

معنی پادشکنندگی، عاشق تصادفی‌بودن و عدم‌قطعیت است که از همه مهم‌تر به معنی عشق به خطاست. پادشکنندگی خصلت بی‌نظیری دارد که به ما اجازه می‌دهد با ناشناخته‌ها دست‌و‌پنجه نرم کنیم و بدون داشتن درکی از جریان امور، کار کنیم و کارمان را هم خوب انجام دهیم. در هر حیطه یا زمینه‌ای از کاربردها، دستورالعمل‌هایی را پیشنهاد می‌کنیم که با کاهش شکنندگی یا بهره‌گیری حداکثری از پادشکنندگی از شکننده‌بودن به سمت پادشکننده بودن پیش بروید.

تقریباً همیشه می‌توانیم با استفاده از یک آزمون سادۀ عدم تقارن، پادشکنندگی (و شکنندگی) را تشخیص دهیم: هرچیزی که از رویدادهای تصادفی (یا شوک‌های خاص) بیشتر از اینکه متضرر شود نفع ببرد، پادشکننده است؛ برعکس آن می‌شود شکننده.

برای درک بهتر پادشکنندگی می‌توان به اسطوره هیدرا از یونان باستان اشاره کرد. هیدرا ماری چند سر بود که هر بار یکی از سرهایش قطع می‌شد، دو سر جدید به‌جای آن رشد می‌کرد. این ویژگی به هیدرا امکان می‌داد از آسیب‌هایی که می‌دید، سود ببرد. بنابراین، هیدرا نمونه‌ای از موجودی پاد شکننده بود که در برابر تهدیدها نه‌تنها مقاوم بود، بلکه قوی‌تر هم می‌شد.

مهم‌ترین ویژگی سیستم پادشکننده

در کتاب پادشکننده سیستم‌های پادشکننده برای بهبود و رشد به شکنندگی اجزای تشکیل‌دهندۀ خود وابسته هستند. یک مثال واضح، فرآیند تکامل است که در محیط‌های ناپایدار و متغیر رشد می‌کند. هر شوک محیطی، موجودات زنده را مجبور می‌کند تا با تغییر و جهش خود را بهتر با شرایط وفق دهند. اما اگر به جزئیات این فرآیند نگاه کنیم، نکتۀ جالبی مشخص می‌شود، خود فرآیند تکامل پادشکننده است، اما هر موجود زنده به‌تنهایی شکننده است.

در این فرآیند، مهم‌ترین چیز انتقال موفقیت‌آمیز کد ژنتیکی است و افراد به‌تنهایی اهمیتی ندارند. حتی سیستم برای پیشرفت به مرگ آن‌ها نیاز دارد تا جا برای افراد موفق‌تر باز شود. این نشان می‌دهد که پادشکنندگی یک سیستم وابسته به این است که اجزای آن شکننده باشند. زیرا شکست یا موفقیت این اجزا به سیستم کمک می‌کند بفهمد چه چیزی مؤثر است و چه چیزی نیست. این روند شبیه آزمون و خطاست؛ اشتباهات و موفقیت‌های اجزا اطلاعات لازم را برای بهبود سیستم فراهم می‌کنند.

اقتصاد نیز نمونه‌ای از پادشکنندگی است. اجزای آن، از کارگاه‌های کوچک یک‌نفره گرفته تا شرکت‌های بزرگ، به نوعی شکننده هستند، اما خود اقتصاد پادشکننده است. برای رشد اقتصاد، برخی از این اجزا باید شکست بخورند. مثلاً شکست یک استارتاپ در صنعت قهوه‌سازی باعث می‌شود که کل صنعت قوی‌تر شود، زیرا دیگران از اشتباهات آن درس می‌گیرند.

فشارها سیستم‌های پادشکننده را قوی‌تر می‌کنند

سیستم‌های پادشکننده مثل بدن انسان، زمانی که با شوک‌ها یا فشارهایی روبرو می‌شوند، نه‌تنها آسیب نمی‌بینند، بلکه قوی‌تر هم می‌شوند. به‌عنوان مثال، وقتی ورزش می‌کنیم، بدن خود را تحت فشار غیرعادی قرار می‌دهیم. این فشار باعث می‌شود بدن ما واکنش نشان دهد و قوی‌تر شود. این نشان‌دهنده خاصیت پادشکنندگی است: یک سیستم در مواجهه با فشار، به‌جای تضعیف، ظرفیتش را افزایش می‌دهد تا در آینده بهتر با شوک‌ها کنار بیاید.

عنصر کلیدی در اینجا “جبران بیش از حد” است. وقتی یک سیستم آنتی‌فرجایل با چالش روبرو می‌شود، با ایجاد منابع اضافی، خود را تقویت می‌کند. این منابع اضافی ممکن است در نگاه اول غیرضروری به نظر برسند، اما در شرایط بحرانی مفید خواهند بود. مثلاً، عضلاتی که با ورزش ساخته می‌شوند ممکن است در زندگی روزمره استفاده نشوند، اما زمانی که نیاز به کاری سنگین این عضلات به کمک شما می‌آیند. بنابراین، پادشکننده بودن به معنای تبدیل فشارها به فرصتی برای رشد و آمادگی بیشتر است.

اهمیت نوسانات برای سیستم‌ها به روایت کتاب پادشکننده

محیط‌های آرام و بدون تغییرات می‌توانند سیستم‌ها را شکننده کنند، در حالی که نوسانات و فشارها عامل اصلی رشد و استحکام سیستم‌های پادشکننده هستند. سیستم‌های طبیعی مانند بدن یا اکوسیستم‌ها اغلب پادشکننده هستند، زیرا می‌توانند از شوک‌ها و تغییرات برای تقویت خود استفاده کنند. اما بیشتر چیزهای ساختۀ دست بشر، مانند ماشین فقط مقاوم هستند و با گذشت زمان فرسوده می‌شوند، زیرا نمی‌توانند از فشار نفع ببرند.

با این حال، برخی سیستم‌های مصنوعی، مانند اقتصاد، می‌توانند پادشکننده باشند. اقتصاد به دلیل پیچیدگی‌اش و وابستگی بین اجزای آن، مانند یک موجود زیستی عمل می‌کند و از نوسانات بهره‌مند می‌شود. اما اگر دولت‌ها تلاش کنند با حذف نوسانات، اقتصاد را آرام کنند، این آرامش باعث کاهش اطلاعات حیاتی و تخصیص نادرست منابع می‌شود. در نتیجه، سیستم در برابر شوک‌های بزرگ آسیب‌پذیرتر می‌شود. به طور خلاصه، آرامش و ثبات بیش از حد، آنتی‌فرجایلی را از بین برده و شکنندگی را جایگزین آن می‌کند.

چطور از پادشکنندگی سود ببریم؟

در کتاب پادشکننده می‌خوانید که برای سود بردن از پادشکنندگی نیازی به درک تمام جنبه‌های یک فرصت یا سیستم نیست. توانایی تشخیص زمان مناسب برای استفاده از فرصت‌هاست که اهمیت دارد. طالب به تجربۀ خود در بازارهای ارز جهانی اشاره می‌کند و توضیح می‌دهد که موفق‌ترین معامله‌گران اغلب افرادی با دانش نظری محدود بودند. این افراد نیازی به درک عمیق نظریه‌های اقتصادی یا وضعیت مالی کشورها نداشتند؛ آن‌ها تنها می‌دانستند چه زمانی خرید یا فروش کنند. این موضوع نشان می‌دهد که جامعه معمولاً اهمیت زیادی به دانش نظری می‌دهد، در حالی که در بسیاری از موارد، دانش عملی و توانایی عمل به موقع بسیار ارزشمندتر است.

تفاوت بین دانش نظری و عملی در این است که دانستن چگونگی کارکرد یک سیستم الزاماً به معنای توانایی استفاۀ موثر از آن نیست. مثلاً دانستن اینکه چرا هواپیماها پرواز می‌کنند، شما را به یک خلبان تبدیل نمی‌کند. همچنین شما می‌توانید از سیستم‌های ناپایدار مانند بازار سهام سود ببرید بدون اینکه جزئیات فنی یا نظری پشت آن را بدانید، مشروط بر اینکه گزینه‌هایی برای عمل داشته باشید. به عبارت دیگر، اختیار عمل یا انتخاب در لحظه، کلید بهره‌گیری از نوسانات و ویژگی‌های پادشکنندگی است.

چطور می‌توان پادشکننده شد؟

نسیم طالب در کتاب پادشکننده توضیح می‌دهد برای اینکه پادشکننده شوید باید خطرات را مدیریت کنید تا از اتفاقات غیرقابل پیش‌بینی سود ببرید. بدون مواجهه با بی‌ثباتی و عدم اطمینان نمی‌توان زندگی کرد. اتفاقات غیرمنتظره‌ای مانند فروپاشی‌های اقتصادی یا بلایای طبیعی ممکن است در یک لحظه رخ دهند. یکی از راه‌های عملی برای این کار، استفاده از استراتژی “هالتر” است. 

این استراتژی به شما می‌گوید که همزمان در دو انتهای طیف مثبت و منفی، سرمایه‌گذاری کنید و از مسیر میانه که معمولاً ریسک متوسط دارد، دوری کنید. در انتهای منفی هالتر، شما باید دارایی‌های خود را در برابر ضررهای بزرگ و فاجعه‌بار ایمن کنید. این بخش ایمن، حتی اگر سود کمی داشته باشد، شما را در برابر شوک‌های بزرگ محافظت می‌کند. مثلاً می‌توانید 90 درصد دارایی خود را در مکان‌هایی که از سقوط بازار محافظت می‌کنند، سرمایه‌گذاری کنید.

در انتهای مثبت هالتر، باید با درصد کوچکی از دارایی‌هایتان، مثلاً 10 درصد، وارد حوزه‌هایی با ریسک بالا و بی‌ثبات شوید که احتمال سود زیاد در آن‌ها وجود دارد. این بخش به شما امکان می‌دهد در صورت وقوع یک فرصت بزرگ، سود زیادی ببرید، در حالی که ضرر احتمالی محدود به همین 10 درصد است. این استراتژی به شما کمک می‌کند در برابر تغییرات بزرگ آسیب‌پذیر نباشید و در عین حال از فرصت‌های مثبت بهره‌برداری کنید.

تأثیر بحران‌ها بر سیستم‌های بزرگ به روایت کتاب پادشکننده

هرچه یک سازمان یا سیستم بزرگ‌تر و پیچیده‌تر باشد، در مواجهه با بحران‌های غیرمنتظره، آسیب بیشتری می‌بیند. برای مثال، فرض کنید باید در یک کنفرانس مهم در ایسلند شرکت کنید و از قبل بلیط هواپیمای خود را رزرو کرده‌اید. اما درست یک روز قبل از پرواز، شرکت هواپیمایی اطلاع می‌دهد که پرواز شما لغو شده است. در چنین شرایطی، چاره‌ای جز خرید بلیط لحظه‌آخری با هزینه بسیار بیشتر ندارید. این موقعیت که به آن “فشار” گفته می‌شود، به شرایطی اشاره دارد که در آن، با وجود هزینه‌های بالا، مجبور به اقدام هستید.

فشارها، برخلاف گزینه‌ها که امکان انتخاب‌های متنوع را فراهم می‌کنند، شما را در وضعیت اجبار قرار می‌دهند. هرچه اندازه نهادی که تحت فشار قرار می‌گیرد بزرگ‌تر باشد، شدت این فشار و هزینه‌های آن نیز بیشتر می‌شود. مثلاً اگر تنها شما مسافر بودید، احتمال داشت که یک بلیط دیگر با کمی هزینه اضافی پیدا کنید. اما اگر یک گروه بزرگ، مانند هیئت دانشگاهی، دچار همین وضعیت شود، احتمال یافتن جایگزین‌های اقتصادی کمتر می‌شود و ممکن است مجبور شوند هزینه‌های بسیار بیشتری برای گزینه‌های لوکس یا اجارۀ جت خصوصی بپردازند.

جوانب  حذف بی‌ثباتی از زندگی به روایت کتاب پادشکننده

طالب در کتاب پادشکننده توضیح می‌دهد که تمایل ما به حذف بی‌ثباتی از زندگی، در نهایت جامعه ما را شکننده‌تر می‌کند. بسیاری از سیاستمداران و اقتصاددانان، چرخۀ اقتصادی رونق و رکود را ناکارآمد و غیرقابل پیش‌بینی می‌دانند. آن‌ها برای بهبود این فرآیند، نظریه‌های پیچیده‌ای در مورد زمان و نحوه مداخله در این چرخه ارائه کرده‌اند تا آن را هموار کنند. این یک مشکل اساسی در تفکر مدرن است. این تفکر تلاش می‌کند جامعه را تا حد امکان آرام و هموار کند.

با پیشرفت دانش انسانی، توانایی‌ها و مسئولیت‌های ما در کنترل امور پیچیده‌تر می‌شود. بی‌ثباتی معمولاً به عنوان چیزی غیرقابل پیش‌بینی و خطرناک در نظر گرفته می‌شود و تلاش‌هایی برای مهار آن به منظور هموارتر کردن سیستم‌ها صورت می‌گیرد. این تلاش به سیاست مداخله‌گرایی ساده‌لوحانه منجر می‌شود که در آن سیستم‌ها را دستکاری می‌کنیم تا به خیال خود از مشکلات پیش رو جلوگیری کنیم. 

در فرآیند حذف بی‌ثباتی از سیستم‌ها، ما شرایطی را ایجاد می‌کنیم که بدون دانستن واقعیات، بی‌ثباتی و پیچیدگی‌های طبیعی سیستم‌ها را نادیده می‌گیریم. این بی‌ثباتی، علی‌رغم ظاهر خطرناک آن، برای پادشکننده‌ها ضروری است، زیرا موجب حفظ انعطاف‌پذیری و جلوگیری از بحران‌های بزرگ‌تر می‌شود. وقتی بی‌ثباتی از سیستم‌ها حذف می‌شود، اثرات آن می‌تواند به‌ویژه انفجاری باشد. بدون مواجهه با خطرات و ناپایداری‌های کوچک‌تر، مشکلات و ضعف‌های بزرگ‌تر به‌طور پنهانی رشد می‌کنند تا زمانی که به اندازه‌ای بزرگ شوند که دیگر نتوان از آن‌ها اجتناب کرد.

برای روشن کردن این پدیده، به مثال یک جنگل توجه کنید. یک جنگل همیشه در معرض خطر آتش‌سوزی است، اما خطر یک آتش‌سوزی بزرگ و ویرانگر اغلب با مجموعه‌ای از آتش‌سوزی‌های کوچک کاهش می‌یابد که مواد قابل اشتعال جنگل را پاکسازی می‌کنند و در عین حال بیشتر درختان را دست‌نخورده باقی می‌گذارند. بی‌ثباتی، مانند این آتش‌سوزی‌های کوچک، به جلوگیری از رویدادهای بزرگ‌تر کمک می‌کند. با جلوگیری از عدم قطعیت در سیستم‌ها، ما مواد قابل اشتعال را برای یک طوفان آتش انباشته می‌کنیم.

پیش‌بینی آینده بر اساس گذشته در کتاب پادشکننده

ما اغلب از گذشته برای پیش‌بینی آینده استفاده می‌کنیم، گویی که تاریخ تکرار می‌شود و هیچ چیز تغییر نمی‌کند. تصور کنید که در یک روز سرد اکتبر به عنوان بوقلمونی زندگی می‌کنید که خوشحالانه قوقولی می‌کند. هر روز گذشته، صاحب شما به خوبی از شما مراقبت کرده و اطمینان داده است که سالم هستید. بنابراین، بر اساس دیدگاه محدود خود از گذشته، به این باور می‌رسید که آینده‌ای روشن در انتظار شماست و هیچ دلیلی برای نگرانی وجود ندارد. 

اما در روز شکرگزاری، وقتی متوجه می‌شوید که به طور ناگهانی قرار است برای شام بره شوید، شوکه خواهید شد. این مثال دقیقا همان مشکلی است که طالب در کتاب پادشکننده به آن اشاره می‌کند: پیش‌بینی آینده بر اساس روایت نادرستی از گذشته. ما گاهی اوقات آینده را از طریق عدسی تاریخ کوتاه‌مدت نگاه می‌کنیم، بدون توجه به تغییرات عمده‌ای که ممکن است رخ دهد.

این نقص تفکر ما به این دلیل است که تصور می‌کنیم بدترین رویدادی که تا به حال دیده‌ایم، بدترین چیزی است که ممکن است در آینده رخ دهد. این نگرش باعث می‌شود که برنامه‌ریزی‌ها و استراتژی‌های ما تنها بر اساس همین بدترین سناریوهای شناخته‌شده طراحی شوند، بدون اینکه به رویدادهای بزرگ‌تر و ناشناخته توجه کنیم.

اهمیت پادشکنندگی در پیشرفت جامعه بر اساس کتاب پادشکننده

ما نقش پادشکنندگی را در پیشرفت و تحولات جامعه دست‌کم می‌گیریم. در مدرسه به ما آموزش داده می‌شود که انقلاب صنعتی نتیجۀ پیشرفت‌های علمی بوده است. توسعۀ دانش نظری به پیشرفت‌های تکنولوژیکی منجر شد و این پیشرفت‌ها به نوبۀ خود تولید، کسب‌وکار و جامعه را متحول کردند. اما این روایت نادرست است.

در واقع، انقلاب صنعتی تا حد زیادی نه توسط دانشگاهیان و حرفه‌ای‌ها، بلکه توسط علاقه‌مندان و آماتورها آغاز شد که به آزمایش و خلاقیت مشغول بودند.  این افراد دائماً فناوری‌ها و ایده‌های جدید را امتحان می‌کردند، اغلب شکست می‌خوردند، اما گاهی موفق می‌شدند، و این موفقیت‌ها به نفع کل جامعه بود. در نتیجه آن‌ها یک سیستم پادشکننده را تشکیل دادند.

روایت نادرست انقلاب صنعتی نمونه‌ای از این است که جامعه مدرن اهمیت پادشکننده بودن را درک نمی‌کند. ما نمی‌توانیم تصور کنیم که پیشرفت ما نتیجه شانس و یک سیستم پیچیده از آزمون و خطا بوده است. بنابراین، وقتی به گذشته نگاه می‌کنیم، تلاش می‌کنیم روایت‌هایی بسازیم که دلایل قطعی‌تری برای پیشرفت‌های ما ارائه دهند.

چه کسانی باید کتاب پادشکننده را بخوانند؟

مطالعۀ کتاب پادشکننده به هرکسی که می‌خواهد بداند چرا برخی از سیستم‌ها با گذشت زمان بهبود می‌یابند و چطور از عدم قطعیت سود می‌برند و کسانی که علاقه‌مند به درک علت بروز بحران‌ها هستند، پیشنهاد می‌شود. 

این کتاب یک بررسی تفکربرانگیز دربارۀ چگونگی شکوفایی سیستم‌ها و افراد در برابر عدم قطعیت است. این کتاب از طریق ارائۀ دیدگاهی تازه دربارۀ مفهوم آسیب‌پذیری، خوانندگان را به پذیرش ناپایداری و هرج و مرج به عنوان منبع رشد و تاب‌آوری تشویق می‌کند. 

فهرست مطالب پادشکننده

۱) کتاب اول

یک پیش‌درآمد: خصوصیت جدید پادشکنندگی را معرفی می‌کند و دربارۀ تکامل و موجود زنده (ارگانیک) به‌عنوان سیستم پادشکنندۀ نوعی بحث می‌کند. همچنین بده‌بستان بین پادشکنندگی جمعی و شکنندگی انفرادی را بررسی می‌کند.

۲) کتاب دوم

مدرنیته و انکار پادشکنندگی: توصیف می‌کند وقتی ما سیستم‌ها و عمدتاً سیستم‌های سیاسی را از بی‌ثباتی محروم می‌کنیم، چه اتفاقی می‌افتد و دربارۀ ابداعی به نام ملت-دولت و نیز ایدۀ آسیبی که توسط معالجه‌گر وارد می‌شود، کسی که سعی می‌کند به شما کمک کند ولی درمانش باعث آسیب بسیار جدی به شما می‌شود، بحث می‌کند.

۳) کتاب سوم

جهان‌بینی غیرپیش‌بینانه: تونی چاقه و دریافت شهودی او از شکنندگی و عدم‌تقارن بنیادی چیزهایی را که در نوشته‌های سنکا، فیلسوف و اهل عمل رومی ریشه دارد معرفی می‌کند.

۴) کتاب چهارم

آپشنالیتی، فناوری و هوش پادشکنندگی: خصوصیت اسرارآمیز دنیا را معرفی می‌کند که به واسطۀ آن خصوصیت، عدم‌تقارن خاصی پشت امور و نه «هوش» انسان هست و تعریف می‌کند که چگونه اختیارپذیری ما را به اینجا رسانده است. این خصوصیت برخلاف چیزی است که اسمش را می‌گذارم روش شوروی-هاروارد. و تونی چاقه دربارۀ اینکه چگونه می‌توانیم کارهایی بکنیم که کسی نمی‌تواند به‌طور کامل توضیحشان دهد با سقراط بحث می‌کند.

۵) کتاب پنجم

غیرخطی و غیرخطی: دربارۀ حجرالفلاسفه یا کیمیا و ضد آن است: اینکه چطور سرب را به طلا و طلا را به سرب تبدیل کنیم. این بخش فنی اصلی که ژرفایابی کردن است از دو فصل تشکیل می‌شود یکی بازنمایی شکنندگی (به مثابه امر غیرخطی، به ویژه اثرات تحدب) و دیگری آشکارسازی حاشیه‌ای که از برخی از استراتژی‌های محدب ایجاد می‌شود.

۶) کتاب ششم

روش سلبی: فضیلت و کارایی تفریق را نسبت به جمع نشان می‌دهد (برکنارکردن به جای به کار گماردن). این بخش، مفهوم اثرات تحدب را معرفی می‌کند. بدون شک اولین کاربرد آن در پزشکی است.

۷) کتاب هفتم

اصول اخلاقی شکنندگی و پادشکنندگی: اصول اخلاقی انتقال شکنندگی از طرفی که نفع می‌برد به طرفی که آسیب می‌بیند را می‌آموزد و به مشکلات ناشی از عدم‌وجود پوست در بازی اشاره می‌کند.